Redirecting Fundacja Promocji Zdrowia Seksualnego - 9 Wizyta u specjalisty

9 Wizyta u specjalisty

Wizyta u specjalisty

ImageWizycie u seksuologa, urologa lub innego lekarza, któremu pacjent zdecydował się powierzyć swoje problemy ze sprawnością seksualną, zwykle towarzyszy napięcie i wewnętrzny opór.

 

Wielu pacjentów latami zwleka z taką wizytą, a co gorsze, często prosi o pomoc dopiero wówczas, gdy ich związki partnerskie już się rozpadają (statystyczny mężczyzna zwleka z wizytą u lekarza średnio 20 miesięcy). A przecież zarówno mąż, jak i żona powinni pójść do seksuologa, gdy problemy dopiero się zaczynają.

 

Lekarz seksuolog, oprócz niezbędnej wiedzy typowo medycznej, legitymuje się znajomością psychologii, socjologii, etyki, a często również pedagogiki i filozofii. Pacjentowi cierpiącemu na zaburzenia seksualne trzeba poświęcić bardzo wiele uwagi, dlatego czas wizyty, jej przebieg i podejście lekarza różnią się od tego, z czym zwykle mamy do czynienia w gabinetach innych specjalności.

„Męska" decyzja

Podjęcie decyzji o wizycie u seksuologa wciąż jest ogromnym stresem dla mężczyzny. Musi on przełamać wiele barier, czyli po pierwsze, uświadomić sobie istnienie problemu, po drugie, zdecydować się na odwiedzenie specjalisty, po trzecie, – co najtrudniejsze – poinformować go o „wstydliwych" problemach. Tymczasem powierzenie innemu człowiekowi swoich głęboko skrywanych tajemnic kojarzy się automatycznie z przeświadczeniem o swojej kompromitacji.
 
Zaburzenie w sferze seksu, oprócz tego, że stanowią schorzenie typowo medyczne, są w naszej kulturze przez wielu postrzegane w kategoriach moralnych jako coś ośmieszającego i obniżającego wartość człowieka.
Łatwo sobie zatem wyobrazić, jak wiele zależy od pierwszej wizyty i dlaczego ten pierwszy kontakt z lekarzem staje się niezwykle ważny.

 „Fałszywy" wstyd i niepotrzebny lęk

Dlaczego tak wielu mężczyzn obawia się wizyty u lekarza? Z czego może wynikać opór przed wizytą?
Zazwyczaj wynika on z następujących przyczyn:
- wstyd lub zażenowanie wynikające z postaw wobec seksualności;
- lęk przed rozpoznaniem przez lekarza „impotencji”, co jest synonimem niepełnej wartości;
- lęk przed „ośmieszeniem się” przed lekarzem;
- lęk przed diagnozą utożsamianą z „wyrokiem ” ( niewiele można już zrobić);
- lęk przed pytaniami o zachowania seksualne, które w ocenie pacjenta lekarz uzna za negatywne;
- przekonanie o rzadkości tego rodzaju zaburzeń;
- szukanie rozwiązania problemów z pomocą „cudownych leków ”, oferowanych w mediach – które okazują się nieskuteczne - co

   zniechęca do wizyty na zasadzie „skoro to nie pomogło, to i seksuolog nie pomoże”;
- odradzanie wizyty przez kolegów, którzy podsuwają domowe sposoby rozwiązania problemu;
- oczekiwanie na spontaniczną samoistną poprawę, która czasami może się zdarzyć, lecz taka okresowa poprawa tylko może odroczyć

   wizytę u specjalisty;
- postawa negacji wobec partnera, który nalega na leczenie (odraczanie wizyty stanowi wyraz konfliktu między partnerami).

Przekroczenie „magicznego" progu

Gdy już dojdzie do wizyty i przekroczony zostanie „magiczny" próg gabinetu lekarskiego, częstym problemem staje się komunikacja między lekarzem i pacjentem.

 

Niektórzy pacjenci mają trudności w opowiedzeniu lekarzowi, z jakim problemem do niego przyszli. Wynika to często z braku znajomości odpowiednich pojęć, którymi mogliby wyrazić swoje kłopoty; często nie rozumieją terminologii typowo medycznej. Pojęcia: wzwód, erekcja i ejakulacja, brzmią dla nich obco i niezrozumiale. Rolą lekarza zajmującego się terapią zaburzeń wzwodu jest również stworzenie odpowiedniego klimatu do rozmowy na tak intymne tematy.

 

Gabinet seksuologa nie jest taki straszny, jak podsuwa to wyobraźnia. Aby móc skutecznie leczyć, lekarz musi poznać przyczynę zaburzenia, a to wymaga zadawania odpowiednio dobranych pytań.

O co pyta seksuolog?

O dane personalne pacjenta: imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, wykształcenie, wykonywany zawód, stan cywilny, liczbę posiadanych dzieci, światopogląd ze uwzględnieniem poglądów moralnych wpływających na osobowość, warunki mieszkaniowe, nałogi; a także o przebyte i aktualne choroby oraz stosowane leczenie.

 

Następnie zbiera szczegółowy wywiad dotyczący aktualnego problemu pacjenta: od kiedy występują problemy ze wzwodem, w jakich okolicznościach występują, z jakim nasileniem, jak długo trwa wzwód, kiedy zanika, czy było podejmowane leczenie i z jakim skutkiem. Kolejne pytania dotyczą: okresu dojrzewania, aktualnego związku partnerskiego oraz aktualnego życia seksualnego.

 

Ważnym elementem pozwalającym na postawienie prawidłowej diagnozy jest wywiad uzupełniający z partnerem seksualnym, gdyż ten często ma dobry wgląd w mechanizmy powstawania zaburzenia oraz potrafi trafnie ocenić zachowania i reakcje badanego, uzupełniając dane, które mogą zmienić punkt widzenia lekarza, a nawet rozpoznanie.

Diagnostyka

Po zebraniu niezbędnych informacji lekarz kieruje na badania diagnostyczne. Dopiero wszystkie te informacje umożliwiają lekarzowi podjęcie decyzji o potrzebie lub jej braku wykonania niezbędnych badań diagnostycznych.

 

Szukanie przyczyn nieprawidłowej erekcji skutecznie wspomaga wykonanie następujących badań:
- badanie biochemiczne krwi,
- badanie stężenia hormonów płciowych we krwi,
- badania EKG, USG,
- tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny,
- arteriografia, kawernosografia,
- ultrasonograficzne dopplerowskie badania przepływu krwi przez naczynia tętnicze i żylne prącia,
- rejestracja występowania wzwodów nocnych członka,
- iniekcje diagnostyczne leków wazoaktywnych do ciał jamistych prącia.

 

Komplet wyników zleconych badań, uzupełniający wyniki uzyskane podczas wywiadu lekarskiego, pozwala na wybór optymalnej metody leczenia dostosowanej do stanu zdrowia pacjenta oraz charakteru jego związku partnerskiego.